Reseñas e recensións

  Disme dous e vexo un só corpo fraccionado (2026) by Alberte Momán Noval is a poignant and intellectually rigorous exploration of contemporary human alienation . Operating at the crossroads of poetry, social critique, and modern philosophy, the collection delivers a trenchant diagnosis of an era dominated by hyper-connectivity, technological mediation, and structural isolation . From the outset, Momán establishes a atmosphere of ontological fracture . Borrowing its guiding light from Luísa Villalta’s epigraph—which contrasts the “natural voice” with an “inhuman wind” simulated by machines—the poemary navigates the tension between authentic human experience and the artificial constructs that enclose it . The recurring motif of the "simulacrum" (evoking Jean Baudrillard) permeates the text . The speaker moves through urban spaces where three-dimensional reality is flattened into bidimensional calculations, where bodies are reduced to avatars, and where self-perception is trap...

Disme dous e vexo un só corpo fraccionado é unha colección poética de Alberte Momán Noval que se inscribe nunha tradición tan pouco frecuentada como necesaria: a da poesía galega que pensa o presente. Non se trata aquí dunha poesía de circumstancia nin de exaltación telúrica, senón dunha obra que se enfronta ao devir contemporáneo da subxectividade —ao que ten de ser un eu no mundo saturado de pantallas, redes, simulacros e alienación laboral— sen renunciar ao lirismo nin ao xesto íntimo. O libro, que se abre cun epígrafe de Luísa Villalta extraído do poema "Através deste bosque", establece desde a primeira páxina o seu campo de tensións fundamentais: a voz natural fronte á máquina que imita o vento, a luz artificial fronte á rosa do centro. Este xesto de homenaxe non é anecdótico: Momán Noval sitúa a súa escrita nunha liña de continuidade cunha determinada tradición da poesía galega contemporánea —aquela que, dende o silencio poético de autores como Villalta, medita sobre a...