Unha poética da fractura e do simulacro
Disme dous e vexo un só corpo fraccionado é unha colección poética de Alberte Momán Noval que se inscribe nunha tradición tan pouco frecuentada como necesaria: a da poesía galega que pensa o presente. Non se trata aquí dunha poesía de circumstancia nin de exaltación telúrica, senón dunha obra que se enfronta ao devir contemporáneo da subxectividade —ao que ten de ser un eu no mundo saturado de pantallas, redes, simulacros e alienación laboral— sen renunciar ao lirismo nin ao xesto íntimo. O libro, que se abre cun epígrafe de Luísa Villalta extraído do poema "Através deste bosque", establece desde a primeira páxina o seu campo de tensións fundamentais: a voz natural fronte á máquina que imita o vento, a luz artificial fronte á rosa do centro. Este xesto de homenaxe non é anecdótico: Momán Noval sitúa a súa escrita nunha liña de continuidade cunha determinada tradición da poesía galega contemporánea —aquela que, dende o silencio poético de autores como Villalta, medita sobre a...